|
Catullus 51 (meter: Sapphics) ¾È ¾ È ¾ È È ¾ Ⱦ È ïï Ille mi par esse deo videtur, ¾È ¾ ¾ ¾ È È ¾È ¾ ¾ ïï Ille, si fas est,
superare divos, ¾ È ¾ ¾ ¾ È È ¾ È ¾ ¾ ïï Qui sedens adversus identidem te ¾ È È ¾ È ïïï Spectat
et audit ¾È ¾ ¾ ¾ È È ¾ È ¾ È ïï Dulce ridentem, misero quod omnis ¾È ¾ ¾ ¾ È È ¾ È ¾ ¾ ïï Eripit sensus mihi:
nam simul te, ¾ È ¾ ¾ ¾ È È ¾ È ¾ ¾ ïï Lesbia, aspexi,
nihil est super mi ¾ È È ¾ È ïïï … ¾ È ¾ ¾ ¾ È È¾ È ¾ ¾ ïï Lingua sed torpet,
tenuis sub artus ¾ È ¾ ¾ ¾ È È ¾ È ¾ È ïï Flamma demanat, sonitu suopte ¾ È ¾ ¾ ¾ È È ¾ È ¾ È ïï Tintinant aures, gemina
teguntur ¾ È È ¾ È ïïï Lumina nocte. ¾È¾ È ¾ È È ¾ È ¾ ¾ ïï Otium, Catulle, tibi molestumst: ¾È ¾ ¾ ¾ È È¾ È ¾ ¾ ïï Otio exultas nimiumque
gestis. ¾È ¾ ¾ ¾ ÈÈ ¾ Ⱦ ¾ ïï Otium et reges prius
et beatas ¾ È È ¾ ¾ ïïï Perdidit urbes. |