Τη νύχτα της μεγάλης κρίσης στα Ίμια αποφύγαμε παρά τρίχα να καλταλήξαμε όλοι σε πόλεμο. Μετά, μερικοί στη Βουλή έριξαν το όνομα "προδότη" στους υπεύθυνους. Αλλά σταθήκαμε. Απάντησε ο υπουργός Εξωτερικών Θώδωρος Πάγκαλος (και μου έδωσε τέτοια μεγάλη εντύπωση πως το έβαλα στο δικό μου ".plan"): Επιτρέψτε μου να μετράω με φειδώ το αίμα των παιδιών της πατρίδας μας. Τώρα όμως αρχίζουν πάλι οι κραυγές για ... και ανάμεσά τους, ο όιδιος ο κ. Πάγκαλος, που είπε σήμερα το βράδυ (19 Μαΐου) πως "δεν θα πάμε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, θα πάμε μόνο αν η Ελλάδα ηττηθεί". Μπροστά μας ανοίγουν δυο δρόμοι. Ο ένας, του λόγου, ο άλλος, του πολέμου. Δεν υπάρχουν άλλες επιλογές. Είτε θα μιλήσουμε με τους αντιπάλους μας είτε θα τους πολεμήσουμε. Γιατί, θέλουμε δεν ξέλουμε, υπάρχει μόνιμη σύνδεσμο μεταξύ των δυο μας χωρών. Δεν έχουμε την άνεση να κόψουμε τις διπλοματικές μας σχέσεις με την Τουρκία, να πάρουμε το γάντι μας και τη μπάλα μας και να πάμε σπίτι, που λένε οι Αμκερικανοί... Δεν λέω να υποχωρήσουμε την κυριαρχία μας σε κανέναν, ούτε να αλλάξουμε τις θέσεις μας, ούτε να πάμε στο τραπέζι χωρίς όρους, αλλά... να πάμε. Απλώδ νσα πάμε. Γιατί πρέπει να το βρούμε κατά κάποιον τρόπο, είτε με αίμα είτε χωρίς. Και αυτοί που έζησαν τον πόλεμο θα μας πουν: καθώς μπορούμε να τον αποφύγουν, ας τον αποφύγουν. Αφιερωμένο στο ζήτημα αυτό είναι ένα ποίημα του Ρίτσου με τον απλούστατο τίτλο "Ειρήνη", για να μας θυμίζει τι αληθινά σημααίνει ο πόλομος, και τι σημαίνει το αντίθετό του.